Dzieła Witkacego na wyciągnięcie ręki

Stanisław Ignacy Witkiewicz urodził się w Warszawie 24 lutego 1885 roku [1], jako syn malarza, pisarza i architekta Stanisława Witkiewicza herbu Nieczuja oraz Marii z Pietrzkiewiczów herbu Ostoja, nauczycielki muzyki. Pierwsze lata życia spędził w Warszawie, mieszkając wraz z rodzicami w nieistniejącej dziś kamienicy przy ul. Hożej 11[2]. W roku 1890 z powodu choroby Stanisława Witkiewicza - ojca rodzina przeniosła się do Zakopanego. Artysta dużo podróżuje - m. in. Chorwacja, Włochy, Rosja. W trakcie pobytu w Rosji Witkiewicz zaczął zarobkowo malować portrety. Stworzył też wtedy i spisał podstawy swoich teorii artystycznych, wydanych po powrocie jako Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia. Od roku 1918 intensywnie malował i pisał. Został przyjęty do grupy malarzy Formistów, z którymi zorganizował kilka wystaw, głównie w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych. Zaczął wydawać pierwsze utwory dramatyczne, które już kilka lat później doczekały się premier teatralnych. Od roku 1925 Witkacy zrezygnował zupełnie z malarstwa olejnego, nawiązującego do stylu formistów, uważając, że malarstwo nie jest już w stanie wyrażać Czystej Formy, pierwotnego składnika sztuki odwołującego się bezpośrednio do wrażliwości odbiorcy i jego "uczuć metafizycznych". Zamiast tego rozwinął swoją twórczość portretową. 18 września 1939 roku artysta dowiaduje się o wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski i na szlaku ucieczki wojennej, we wsi Jeziory, pod Dąbrowicą, na Polesiu popełnia samobójstwo podcinając sobie tętnicę szyjną i zażywając weronal. Razem z nim pozbawić siebie życia chciała przyjaciółka artysty Czesława Oknińska, którą jednak odratowano.