Agresja a pożądanie. O tym jak mężczyźni karzą "okropną płeć"

Istnieje powszechne przeświadczenie, że agresja jest jak gdyby przypisana męskiej naturze. Bywa też reakcją na prowokujące zachowania kobiet, które nie przejawiają tego w formie bezpośredniej, a raczej jako porzucenie, ośmieszenie, poniżenie mężczyzny. Ten zaczyna odnosić wrażenie, że wszystkie one są takie same. Zaczyna „karać” całą - w jego mniemaniu - okropną płeć.

Inny powód agresywnych zachowań mężczyzny podaje profesor Margit Frankenhauser, psycholożka ze Sztokholmu. Uważa ona, że w sytuacjach konfliktowych w ustroju mężczyzny poziom adrenaliny, wyzwalacza energii i chęci walki (czasem ucieczki), podnosi się bardziej niż z tego samego powodu u kobiety. Ponieważ jeden z męskich hormonów - testosteron jest regulatorem wydzielania adrenaliny, wystarczy usunąć jego główne źródło - jądra, by z mężczyzny zrobić bezwolnego manekina.

Z kolei doniesienia amerykańskie mówią o znikomej wartości tego rodzaju terapii. W USA szczególnie niebezpiecznym dla porządku społecznego psychopatom i gwałcicielom operacyjnie usuwano część płatów czołowych mózgu (vide film: Lot nad kukułczym gniazdem). Wynik tego, oprócz trwałego okaleczenia, był raczej mizerny.

Ponad trzydzieści lat temu dwaj naukowcy, niezależnie od siebie, stwierdzili, że wśród mężczyzn odbywających kary odosobnienia za przestępstwa, których istotnym elementem było agresywne, aspołeczne zachowanie, ponad 2 % stanowili osobnicy z defektem genetycznym tj. dodatkowym chromosomem Y. Czy ta wrodzona cecha warunkowała ataki na porządek prawny społeczeństwa, trudno wyrokować?

Przemoc i agresja nie są jedynymi determinantami mającymi prowadzić do patologicznego rozładowania napięcia na przykład gwałtu. Motorem sprawców zgwałceń jest też tendencja do dominacji nad innymi ludźmi. Nie jest to tylko dawanie upustu swojej niezależności i swobodzie, pojmowanych w sposób patologiczny, ale także chęć dławienia oporu słabszego, w tym przypadku kobiety; potraktowanie jej jak przedmiotu. I jest to jeden z czynników inspirujących do działań gwałcicieli.

Innym przyczynkiem zgwałceń, zwłaszcza zbiorowych (kara art.197 par.3 kk - 2 do 12 lat), jest chęć dorównania innym członkom grupy dokonujących owo przestępstwo czy też pojmowanie i potwierdzenie swoiście pojmowanie męskości. W niektórych środowiskach pokutuje opinia, że kobietę należy zawsze brać siłą. Fakt, że stawia ona opór, traktuje się jak rzecz naturalną - uległość byłaby dla niej dyshonorem. Czasem jest to odruch stymulowany stanem frustracji, złości, zniechęcenia…

Często gwałcicielami bywają osobnicy o cechach patologicznych. Prof. Kazimierz Jankowski, psychiatra, tak napisał o nich w jednej ze swych publikacji: ”U psychopaty, w jego kontaktach seksualnych dadzą się wyróżnić pewne reminiscencje z dzieciństwa. Występują tu często zależności pomiędzy brakiem kontaktów społecznych w dzieciństwie a zaburzeniami seksualnymi w okresie dojrzałości”. Słów tych nie trzeba wyjaśniać ani komentować.

Jak zatem ograniczyć tego rodzaju przestępstwa seksualne? Mówimy o zgwałceniach. Mimo głosów nawołujących do drakońskich kar jako jedynej metody przeciwdziałaniu gwałtom należałoby raczej pomyśleć o prewencji, zwłaszcza, że najczęściej popełniają to przestępstwo ludzi młodzi, których da się jeszcze ukształtować.(75% sprawców nie przekracza 24 roku życia.) Trzeba pokusić się o znalezienie sposobów tłumienia tej ukierunkowanej agresji. Może pomocna w tym będzie podniesienie ogólnej kultury seksualnej społeczeństwa. Wiem - Internet, łatwa dostępność pisemek dla panów, agencje towarzyskie, filmy hard…Sama wysoka kara - nie tylko zresztą w tym przypadku - nie jest ani odstraszająca, ani , jak się powszechnie sądzi, nie działa zapobiegawczo .Zresztą widać to na przykładzie USA, gdzie mimo zastosowania w przeszłości niezwykle ostrych form penalizacji, ilość gwałtów nie od razu zmalała. Skuteczna terapia, tak jak w całej medycynie, jest dobra, ale lepsze wyniki daje profilaktyka czyli zapobieganie. I tego się trzymajmy.